صحرا پر از آدم بود و سرشار از غدیر، تا به حال چنین جمعیتی را به خود ندیده و چنین ماجرایی را تجربه نکرده بود.همه گوش میکردند همه میشنیدند ، همهمه نبود ، فقط یک نفر سخن میگفت و آن نبی آخرین بود ،سخنش به اینجا رسید....

هان مردمان او را برتر دارید چرا که دانشی نیست مگر اینکه خداوند آن را در جان من نبشته و من نیز آن را در جان پیشوای پرهیزکاران،علی ضبط کرده ام.و او پیشوای روشنگر است که خداوند او را در سوره یاسین یاد کرده که : و دانش هرچیز را در امام روشنگر برشمرده ایم.

قطره ای بود از باران غدیر

هنوز حرف برای گفتن باقی بود ، خیلی چیزهابود که آخرین پیامبر میبایست میگفت و دیگران که میبایست بشنوند ، من نمیگویم تو خود بیا و با من این فصل دیگر را بخوان :

هان مردمان! در قرآن اندیشه کنید و ژرفای آیات آن را دریابید و بر محکماتش نظر کنید و از متشابهات آن پیروی ننمایید.به خداوند سوگند که باطن ها و تفسیر آن را روشن نمی کند، مگر همین که دست و بازوی او را گرفته و بالا آورده ام و اعلام می دارم که: هر آن کس که من سرپرست اویم، این علی سرپرست اوست و او علی ، فرزند ابی طالب، برادر و وصّی من است. ولایت و سرپرستی او حکمی از سوی خداست که بر من فرو فرستاده است.

قطره ای بود از باران غدیر

راستی دوست من ، که همراه خواندنم شدی ، هیچ دانستی که چقدر حرفهای مسلمانی امروزیان با پیامبراسلام(صلی الله علیه و آله) تفاوت میکند.
اینها یا خود قرآن را تفسیر میکنند و یا میگویند قرآن به تنهایی کافی است حال آنکه، آن پیامبر رحمت در مورد تفسیر کتاب چنان میگفت که با هم خواندیم.

در حدیثی امام سجاد (ع) خطاب به زهری فرموده اند :

«...ای زهری! آیا نمی توانی همه مسلمانان را مانند اعضاء خانواده ات فرض کنی؟! بزرگترها را پدر،کوچکترها را فرزند، و هم سن و سالانت را همچون برادر تلقی نمایی؟!

آیا تو دوست داری پدر،فرزند و یا برادرانت را مورد ستم قرار دهی؟»1

اگر ما به مفهوم این روایت فکر و بدان عمل کنیم،یعنی با افراد جامعه همچون اعضاء خانواده خود برخود نمائیم و از آنچه موجب آسیب و ناراحتی ایشان می گردد خودداری کرده و وسایل شادمانی و آسایش دنیا و آخرت آنان را فراهم آوریم، از بسیاری تنش ها و مشکلات پیشگیری نموده ایم.

و فراموش نکنیم که امروز، سرپرست و صاحب اختیار اصلی ما و همه هستی، مولا و امامی است که امام رضا(ع) چنین وصفش می کند:

«...امام همدم رفیق،پدر مهربان،برادر برابر،مادر دلسوز و پناه بندگان خداوند در گرفتاریها و سختی هاست...»2

و مطمئنا آن بزرگوار نسبت به کسانی که سرپرستی آنها را بعهده دارند احساس مسئولیت داشته و از شادی آنان شاد و از رتج ایشان اندوهگین می شوند.لذا اگر در پی جلب رضایت چنین مولایی هستیم نمی توانیم نسبت به کسانی که تحت سرپرستی آن بزرگوار قرار دارند بی تفاوت بوده و حقوق آنان را رعایت نکنیم.

1 – بحار الانوار74/155
2 – اصول کافی ج1،ص286

شنبه شانزدهم ذيالحجّة سال دهم هجري قمري، 25 اسفند سال دهم هجري شمسي، شانزدهم مارس 632 ميلادي

قافلة عظيم غدير همچنان درحركت است و از “مَرُّالظَّهْران” گذشته و به آبادي بعدي يعني “عُسفان” رسيده است.

تا جايگاه موعود راهي باقي نيست. جايي كه خداوند مقدّر داشته است تا رسولش، ولايت اميرالمؤمنين و يازده فرزند او عليهم السلام را به مردم ابلاغ كند و پس از اتمام حجّت با مسلمانان، علي را به فرمان رواييِ آنان منصوب كند، چراكه چند روزي بيشتر از عمر مباركش باقي نمانده است. آري، خداوند هيچگاه زمينش را بدون حجّت باقي نميگذارد و پس از رسول خدا صلي الله عليه و آله، اميرمؤمنان و فرزندانش عليهم السلام حجّت روي زمين خواهند بود.

ادامه مطلب

جمعه پانزدهم ذيالحجّة سال دهم هجري قمري، 24 اسفند سال دهم هجري شمسي، پانزدهم مارس 632 ميلادي

كاروانيان پس از خروج از مكّه به “سَرِف” رسيده و از آن جا تا “مَرُّالظَّهْران” آمدهاند. هنوز تا “غديرخم” چند منزل ديگر باقي است.

انتخاب منطقة “غدير” از چند جهت قابل توجّه است:

نخست از آن رو كه در راه بازگشت از مكّه، نزديك دو راهيِ جدا شدن كاروانها و تقاطع مسيرهاست.

ديگر آن كه در آينده، كاروانهاي حج، در راهِ رفت و برگشت، با رسيدن به وادي غدير و نماز در مسجد پيامبر صليالله عليه و آله، با اين جايگاه تجديد خاطره و بيعت تازه خواهند كرد تا ياد آن در دلها احيا گردد.

سوم اين كه “غدير” محلّي بسيار مناسب براي برنامة سه روزة پيامبر صلي الله عليه و آله و ايراد خطبه براي آن جمعيّت انبوه بود. منطقة “غديرخم” بياباني باز و وسيع در مسير سيلاب وادي “جُحفه” است. اين سيلاب از مشرق به مغرب جاري ميشود و پس از عبور از غدير به جحفه ميرسد و سپس تا درياي سرخ ادامه پيدا ميكند و سيلهاي ساليانه را به دريا ميريزد.
ادامه مطلب

پنجشنبه چهاردهم ذيالحجّة سال دهم هجري قمري، 23 اسفند سال دهم هجري شمسي، چهاردهم مارس 632 ميلادي

در اين روز مكّه با ميهمان عزيز خود پيامبر خدا صلياللهعليه و آله، براي هميشه وداع ميكند. به فرمان الهي، حاجيان به حركت درميآيند و سيل جمعيّت كه بيش از يكصدوبيست هزار نفر است، به همراه آن حضرت سفر پنج روزه تا غدير را آغاز ميكنند.

در اين روز مكّه با ميهمان عزيز خود پيامبر خدا صلياللهعليه و آله، براي هميشه وداع ميكند. به فرمان الهي، حاجيان به حركت درميآيند و سيل جمعيّت كه بيش از يكصدوبيست هزار نفر است، به همراه آن حضرت سفر پنج روزه تا غدير را آغاز ميكنند. حتي پنج هزار نفر از اهل مكّه و دوازده هزار نفر از اهل يمن، در جهت مخالف مسير سرزمين خود، براي درك مراسم غدير همراه حضرت آمدهاند.

ادامه مطلب

چهارشنبه سيزدهم ذي الحجّة سال دهم هجري قمري، 22 اسفند سال دهم هجري شمسي، سيزدهم مارس 632میلادی

آخرين ساعات حضور پيامبر صلي الله عليه و آله در مكّه است و به زودي كاروان حجّاج به قصد بازگشت به ديار خويش، حركت خواهد كرد.

امروز نيز افتخاري ديگر براي شاه جوانمردان به همراه دارد. آري، امروز است كه جبرئيل بر پيامبر خدا نازل ميگردد و از جانب پروردگار، مدال و عنوان زيباي “اميرالمؤمنين” را اختصاصاً براي ابوالحسن عليّبن ابيطالب عليه السلام به همراه ميآورد. پيامبر خدا نيز دستور ميدهند تا يكايك يارانشان صاحب ذوالفقار را ملاقات كنند و ايشان را با عنوان امير اهل ايمان بخوانند و چنين سلام نمايند:

«السّلامُ عَلَيكَ يا أميرَالمُؤمِنين»1

اين دستور پيامبر صلي الله عليه و آله بعضي از صحابه را خوش نمي آيد و ناخرسندانه ميپرسند: “آيا اين عنوان از سوي خداوند و رسول اوست؟” پيامبر رحمت آزرده خاطر و غضبناك ميفرمايند: «اين حقّي است از طرف خدا و رسولش. خداوند اين دستور را به من داده است.» آن گاه انديشناك از فرجام آخرين رسالتِ خويش يعني تعيين جانشين، راه ميسپرد. به راستي اين چنين مسلماناني در فرداهاي نزديك چگونه سر تسليم در برابر فرمان عظيم پروردگار فرود خواهند آورد؟

ادامه مطلب

ابراهیم را،و اکنون در منایی، ابراهیمی، و اسماعیلیت را به قربانگاه آورده ای اسماعیل تو کیست؟  چیست؟

مقامت؟ آبرویت؟ موقعیتت، شغلت؟ پولت؟ خانه ات؟ باغت؟ اتومبیلت؟ ... ؟

من چه می دانم؟ این را تو خود می دانی، تو خود آن را، او را – هر چه هست و هر که هست – باید به منا آوری و برای قربانی، انتخاب کنی، من فقط می توانم " نشانیها " یش را به تو بدهم:

آنچه تو را، در راه ایمان ضعیف می کند، آنچه تو را در "رفتن"، به "ماندن" می خواند، آنچه تو را، در راه "مسئولیت" به تردید می افکند، آنچه تو را به خود بسته است و نگه داشته است، آنچه دلبستگی اش نمی گذارد تا " پیام" را بشنوی، تا حقیقت را اعتراف کنی، آنچه ترا به "فرار" می خواند آنچه ترا به توجیه و تاویل های مصلحت جویانه می کشاند، و عشق به او، کور و کرت می کند ابراهیم یی و "ضعف اسماعیلی" ات، ترا بازیچه ی ابلیس می سازد. در قله ی بلند شرفی و سرا پا فخر و فضیلت، در زندگی ات تنها یک چیز هست که برای بدست آوردنش، از بلندی فرود می آیی، برای از دست ندادنش، همه ی دستاوردهای ابراهیم وارت را از دست می دهی،

او اسماعیل تواست، اسماعیل تو ممکن است یک شخص باشد، یا یک شیء، یا یک حالت، یک وضع، و حتی، یک " نقطه ی ضعف"!

اما اسماعیل ابراهیم، پسرش بود!

ادامه مطلب

توماجرای زمان جنگ ، زنده یاد صیادشیرازی دوره ای مسئول نیروهای غرب کشور بود .دریک عملیات فرماندهی یک گروهان رابه فردی باسن وسال بالا می دهد تا او باتجربه ای که تاآن زمان داشته به دفاع ازمرزبپردازد بعدازگذشت چندروز متوجه می شود هرروز به تعداد شهداومجروحین افزوده میشود .بااختیاراتی که داشته درمدت زمان کمی یک درجه ازدرجات فردمذکوررا کم کرده وبه جوانی عاشق ولایت و مرزوبوم درجه سرهنگی می دهد .این جوان که تابه حال حتی درجه سرگردی نداشته تعجب میکند ولی به دستورشهیدصیاد شیرازی شروع به کارمی نماید.

فردی که درجه ازاو کم شده بود دربرابر این حرکت آشفته می شود و شروع به دادزدن و... میکند بدون اینکه مسئولیت وارزش شهید صیاد رادرک کرده باشد وهمین باعث می شود او ازارتش کناره گیری فرماید.

بنده میخواستم به این موضوع اشاره کنم اگرآقامون بیاد وازدرجه هایی که فکرمیکردیمم داریم ماراخلع کنه ویا درمرتبه ی دنیایی که هستیم ناگاه به پایین ترازان نزول پیداکنیم دربرابر آقامون چه عکس العملی نشان می دهیم .می پذیریم یا..

خدایا تورابه امام زمانمان قسمت میدهیم ماراازهرچه مرتبه ی دنیایی است نجات ومارابه درجات عالی ومعنویت وروحانیت حقیقی برسان.